+31 6 518 352 47

berichten

cultuurgeiten

 

We kijken niet zoveel televisie. En hoewel ik de omroep- Max-gerechtigde-leeftijd nog niet bereikt heb, ben ik stiekem fan. Zij maken programma’s die je niet perse hoeft te volgen, als een keer een aflevering ziet, is het ook leuk. Vaak speciaal voor cultuurgeiten zoals wij. Vielen we pas toch bijna van onze stoel toen er een reportage voorbij kwam over het Sauerland. Slot Arolsen, de geboorteplaats van koningin Emma, ligt 50 minuten rijden van Haus am Walde. Een half uurtje verderop de Dillenburg. Het slot waar Willem van Oranje zijn jonge jaren doorbracht alvorens hij naar Spanje vertrok. Zoekend naar de bewuste aflevering (https://www.npo.nl/droomhuis-gezocht/28-06-2017/POW_03575770) kom ik nog meer leuks tegen. De druipsteengrotten van Atthöhle, de burcht van Altena. Tssss: er is gewoon een app! http://www.sauerland-wanderdoerfer.de/nl/Sauerland-app Wanneer je die download weet je alles. Kan je ook gewoon gaan wandelen zonder te verdwalen. Heel duidelijk. Parkeerplaats, route, ook als je niet zo’n kaartlezer bent kom je daar wel uit.

Handig ook voor fietsers. Al heb ik me pas laten vertellen dat die zo hun eigen kanalen hebben: Strava Cycling bijvoorbeeld. Winterberg ligt in de Bike Arena Sauerland. Met maar liefst 37 blauwe, rode en zwarte routes. Gezamenlijke lengte van meer dan 1400 kilometer. Onderdeel is bikepark Winterberg, met prachtige downhill trajecten. En als je wilt kun je hier met fiets en al met de skilift weer omhoog. Op Strava vind je ook nog eens verborgen routes.

Er gaat een wereld voor me open. Ik voel me een beetje een sukkel. Maar ach, genoeg te beleven om die gedachten eruit te laten waaien.


Dag Winter!

Dag Winter!

Het skiseizoen is klaar. Een weerzien met oude bekenden en nieuwe gasten. Zoals ‘Omi‘. Als een koningin zat ze in de hal, omringd door alle kinderen en kleinkinderen. Haard aan en, ondanks haar hoge leeftijd, precies wetend wat elk familielid bezig houdt. ‘Wat een rijkdom’, vertrouwde ze me genietend toe. Of de club uit ‘Gaellemuun’, waarvan de jeugd, met hulp van opa en emmers sneeuw, de sleebaan in de tuin, wist te perfectioneren. En ja, er kunnen gewoon 22 man rond de tafel in de kelder. Als je wilt, past alles. Wraps blijken een lekkere en handige maaltijd voor zo’n club. Moet ik gelijk denken aan de appeltaart van Hetty. De omgekeerde wereld. Bracht een heerlijke taart mee bij binnenkomst. Die werd geslacht, jawel met alle gasten, 3 x raden waar. Ik denk aan Mirthe die in een keer super kon skiën. Aan de stofzuigende familie Van de Bovenkamp  (waarschijnlijk genoeg punten) en aan kleine Evita, die consequent op zoek was naar ‘Boscar’. Aan Hidde met natte voeten in de vijver en de kokende mannen uit Culemborg. Aan de nasi van Ellen, de Vegter rolletjes van Gerdi en Frans , de aanstekelijke lach van Ria en Ineke, de gebroken pols van jongedame van Noord en de tips van Anneke. De opgestelde file van Sieben en de quiz van Frits, de stookkunsten van Erik en de binnenkomst van Quint. Het gesnurk van Willy, de goede aankoop van Wilma en thee met Beppie. Vaatwascapriolen met Kathy en Renate, het geduld van Andre, de leerlingen van Annelies, het ezelen van Nienke en de avondrit naar Pietje, Beertje,  Martine, Wim en hun twee schatjes. Het zegt jullie waarschijnlijk helemaal niets, maar het was echt leuk!

De Pistes sloten vorige week definitief. Word er altijd een beetje weemoedig van, maar niet lang. Want, op naar het voorjaar. Hepie en Hepie (Wim en Teun) vertrekken morgen met een volgeladen bus om de tuin op orde te brengen. De eerste fiets- en familiegezelschappen staan weer genoteerd. En wij hebben onszelf voorgenomen om naast het klussen nu ook eens te gaan bekijken wat er in de buurt nog meer te doen is. Leve omroep Max, die dat keurig voor ons in beeld bracht. Handig voor ons zomer-bucket-lijstje. Dag winter, hallo voorjaar!


Tsssssssssssssss

Tsssssssssssssss

Afgelopen weekend viel er een berg sneeuw in Winterberg. Daar hebben we zeker tot april plezier van! Het maakte op vrijdagmorgen dat de wegen in het stadje slecht begaanbaar waren. Tot twee keer toe vast tijdens het ritje dat een vlot retourtje van Haus am Walde naar der Stadt had moeten zijn.

Nu is Winterberg de plaats om nieuwe vrienden te maken. Die leer je, volgens het spreekwoord, in nood kennen. Dat klopt: Tsssssssssssssss nog aan toe.

De lange winkelstraat van Winterberg is deels eenrichtingsweg. Toen ik vanaf de bakker, langs de Kaufpark terug de winkelstraat in wilde, kwam mijn auto niet omhoog. Vanwege tegenliggers liet ik em terug zakken naar het eenrichtingsstukje. Zo stond ik niemand in de weg en lukte het misschien wel met ‘opnieuw aanhalen’. Niet dus. Slippend en al wilde de auto geen meter vooruit.  Na tien minuten kwam er een Duitse ‘heer’ met een sneeuwschep op me af. Blij dacht ik dat de redding nabij was.

Dat viel tegen. De man in kwestie vertelde me fijntjes dat ik met mijn auto op een stuk eenbaansweg stond. Dat mag niet. Ordnung muss sein. Heel dom, maar ik begon nog uit te leggen, hoe ik daar verzeild was geraakt. Had ie niks mee te maken. Met liefde had ik de man een klap verkocht met zijn eigen sneeuwschep. Maar dat  mag ook niet.

Niet meer rekenend op enige hulp van de inmiddels toekijkende omstanders, liet ik de auto helemaal terug zakken. Keurig in de gewenste rijrichting. Misschien mag dat wel. Daar is de sneeuwschepman nog over na aan het denken.

Halverwege de straat geprobeerd te draaien op een parkeerplaats: weer vast!. Maar hier stond een echte dame.  Een op leeftijd. Wederom met een sneeuwschep. ‘Wil je em lenen ?’, vroeg ze direct. Na driftig scheppen wilde de auto nog altijd niet voor- of achteruit. ‘Warte mal!’, riep de dame. En terwijl ik gas gaf werkte zij de wielen nog wat bij. Vervolgens plukte ze twee wandelaars van de stoep: ‘Even duwen’, instrueerde ze. Ik reed weer en durfde niet te stoppen om dat zo te houden. Dus: oudere dame voor de winkel van Menke: Harzlichen Dank! Ik hoop dat de sneeuwschepman op de hoek goed opgelet heeft. Tsssssssssssssss.


Muts

Muts…………

Onlangs kwamen onze jongens ook een weekendje skien. Dat gebeurt niet meer zo vaak. Geestdriftig begon ik met het uizoeken van ski-ondergoed, sokken, handschoenen en wat al niet meer. Ik vond tussen de spullen een al oudere muts. Een lelijk exemplaar met een verhaal.

Een paar jaar geleden was zoon Tom was alweer toe aan een nieuw skipak. De muts die hij er graag bij wilde vonden ouders niet nodig. De inmiddels aanwezige aanwas van hoofddeksels moest toereikend zijn. Tom besloot diep in zijn zakgeld buidel te tasten. De muts ging op en niet meer af. Het ding was zo wie zo niet te missen. Rood met flappen en slierten aan de zijkant……………..

Later dat seizoen, Tom en zijn muts nog altijd onafscheidelijk, werd tijdens een morgenrondje skiën een pauze ingelast. Wat is er nu lekkerder dan warme chocomel, voor de openhaard, in een berghut. Vanwege de temperatuur buiten, ging de muts af, met het vooruitzicht van een opgewarmd exemplaar na de break. Genietend van de warme drank, was daar plots een onaangenaam luchtje. Omdat je schroeiend wol niet direct als zodanig herkent, was de reactiesnelheid wat laag. Te traag voor het redden van de muts in elk geval. Het ding, nu met twee gaten, lag te smeulen voor het vuur.

Om een lang verhaal kort te maken: moeder streek met haar hand over haar hart en gaf zoon een nieuwe muts cadeau. Net zo afzichtelijk als de eerste. Moraal van het verhaal? Wie te dicht bij het vuur zit, verbrandt zijn……………..muts

 


Sneeuw!

Sneeuw!

We hadden al zo’n vermoeden. Winterberg lijkt, vroeger dan anders, klaar voor de winter. Sinds twee weken hebben de skiverhuurders hun borden al aan de straat staan. De horeca hutten op de pistes waren al druk met de bevoorrading en alle extra verlichting rond de Skiliftkarussell hangt!

Bij ons begint het ook te ‘kriebelen’. Het seizoen begint bijna. In de afgelopen weken moest er toch nog het een en ander gebeuren. Tegelijkertijd hangt er iets in de lucht: verwachting! Krijgen we veel sneeuw? Hoe lang duurt het seizoen? Zouden we weer leuke gasten krijgen? Welke anekdotes staan ons te beleven? En welke worden leuk om te verhalen bij de haard?

Het aantal mooie vertelsels groeit met elk jaar dat Haus am Walde wordt verhuurd. De leden van het personeelsuitje die ’s nachts vergeten waren de sleutel voor elkaar neer te leggen zijn inmiddels legendarisch. Al is het alleen maar omdat de akoestiek van de hal zich geweldig leent voor de climax van het verhaal: ‘Joehoeeee, kan iemand de voordeur open doen!’

We zullen zien. Inderdaad is de eerste sneeuw gevallen en de sneeuwkanonnen lijken permanent aan te staan. Vanaf volgende week komen de eerste wintergasten. We hebben er zin in!


Wouw!

Geweldig weer hadden we afgelopen week. Ook in het Sauerland. Op weg naar Winterberg voor een poets- en maaibeurt heerlijk de ramen open gehad. Er wordt in heel Duitsland hard aan de wegen gewerkt. Bij afslag Meschede, net voor je de berg naar Winterberg op rijdt stond nog een dik kruis door de plaatsnaam Winterberg. Aangezien ik een vrouw ben, dacht ik: ‘Zal wel meevallen’ en besloot toch de Meschede route te nemen. In tegenstelling tot 2 weken terug, was het laatste deel van deze route echt dicht. Vol goede moed volgde ik de bordjes ‘Umleitung’. Tot ik na 15 minuten weer belandde op het punt waar de alternatieve route begonnen was. Jammer!

lees meer